1685-1725

Charles is de zoon van en Adriaan Loncque en Susanna Everwijn. Zijn vader was tevens militair en gedurende zijn leven onder andere commandant van het garnizoen van Vlissingen. Na het overlijden van zijn eerste vrouw Johanna de la Palma in 1694, hertrouwt Charles in 1697 met de Susanna Verheije, dochter van de Zeeuwse raadspensionaris Jacob Verheije. Door dit huwelijk gaan alle deuren in Zeeland voor hem open. In 1701 wordt Loncque beleend met de heerlijkheid Oosterland. In datzelfde jaar besluiten de Zeeuwse Raden hem de majoorstoelage toe te kennen; hij is dan al sinds 1693 majoor van het Zeeuwse regiment Noyelle. Na de benoeming in 1703 als commandant van Lillo en Liefkenshoek volgen in 1704 ook het commandantschap van de forten Frederik Hendrik en de Kruisschans. Charles Loncque overlijdt in 1715.

Nationaal Archief, toegang 3.20.55: Familiearchief Steengracht, inventarisnrs. 228-245.

Zeeuws Archief, toegang 33.1: Handschriften, inventarisnr. 506.

Idem, toegang 470: Familie Ermerins-Wiltschut, inventarisnr. 1.

Van het fort zelf resteren uiteraard de tekeningen en memories, maar hier is juist van de directe voorgeschiedenis nog een aantal leuke stukken bewaard gebleven. In 1807 worden twee situatieplans gemaakt van de grote batterijen die bij het dorp liggen. Een batterij wordt in 1809 door luitenant-kolonel Van der Vlist vernietigd bij zijn terugtocht voor de Engelse invasie naar fort Bath. Tussen 1810 en 1812 ontwikkelen de Fransen plannen voor een fort op deze locatie, die echter stranden vanwege het herstel van het Nederlandse gezag in 1813. In 1834 worden tenslotte de percelen getaxeerd voor de bouw van het eigenlijke fort.

Nationaal Archief, toegang 4.OPV: Archief van Plans van Vestingen der Genie van het Ministerie van Oorlog, inventarisnrs. B168-B171.

Idem, toegang 4.OSPV: Archief van Situtatieplans van Vestingen der Genie van het Ministerie van Oorlog, inventarisnr. B24

Zeeuws Archief, toegang 174: Eerstaanwezend Ingenieur (EAI) der Genie / Opzichter van Fortificatiën te Terneuzen, inventarisnr. 49

In de archieven is een heel interessante vroeg-zeventiende-eeuwse kaart waarop de vroege werken van de Grote Pas te zien zijn, met de niets te raden overlatende titel ‘Plan ter verdediging tegen vijandige sloepen’. Van de achttiende-eeuwse kazernes op het fort is een aantal tekeningen bewaard gebleven, onder andere van de blokkazernes en een wachthuis.

Zeeuws Archief, toegang 292: Kaarten Zeeland, inventarisnr. 1920.44

Nationaal Archief, toegang 4.OPG: Plans van Gebouwen en Modeltekeningen van het archief der Genie van het Ministerie van Oorlog, inventarisnrs. 34, 35 en 44.

De vestingsteden Den Briel, Vlissingen en het fort Rammekens worden in pand gegeven aan de Engelsen: het is hun verzekering dat zij er niet bij in zullen schieten als de revolutie tegen de Spanjaarden onverhoopt mislukt en zij Nederland als bondgenoot verliezen. Nederland heeft al enorme schulden bij de Engelsen voor hun bijdrage aan onze vrijheidsstrijd. Het contact met de Engelsen is dan ook verre van gemakkelijk: William Russell, gouverneur van Vlissingen, schrijft bijvoorbeeld in 1588 aan de Raad van State, dat hij de extra hulptroepen niet in de heerlijkheid Vlissingen en het fort Rammekens zal toelaten omdat zijn eigen compagnie daar niet bij is ingedeeld.

In 1616 worden de twee pandsteden in Zeeland en Holland ontruimd. Het twaalfjarig bestand is dan een paar jaar oud en de betrokkenheid van de Engelsen wordt een stuk kleiner dan in eerste vijftig jaar van onze Tachtigjarige Oorlog. Ook door de prachtige poort van Fort Rammekens trekken de Engelsen weg, om er pas in 1809 terug te keren tijdens de (mislukte) invasie tegen de Franse legers van Napoleon.

Nationaal Archief, toegang 1.01.06: Archief van de Staten-Generaal, inventarisnr. 12576.3; idem, toegang 1.01.08:  Archief van de Staten-Generaal, inventarisnr. 12589.31; idem, toegang 3.01.14: Archief van Johan van Oldenbarnevelt, inventarisnrs. 1170, 2965 en 2973.